... üstünde yürüdüğüm karlarda unutmuşum okuduğum şarkıları

sesim çatlak!

ne şarkısı?

yazmışım ama; şiirin başına;

"üstünde yürüdüğüm karlarda

unutmuşum okuduğum şarkıları"

hayır, şarkı değil!

melodiydi yaşadığım;

içten gelen

ses idi, şiir idi.

kendimle dans ettiğim

londra sokakları;

aslında gençlik parkındaydı.

kendi kendimi yürüyüşe çıkardığım

o şahane ışıkların ve bankların arasında

soğuk havanın içinde yandığım

tekbaşınalık sevdası;

kendi kendime sarılıyordu ellerim
(sarıyordu sarılırmışcasına kollarım tüm vücuduma)

gurur ve sevgiyle.

mutluluğum parktaki şelaleden

yıldızlarla dolaşıyor

tekrar üstüme yağıyordu.

gittim kedilerimin yanına

camda bekliyorlar

kapıyı açtığımda

karşıladılar beni

tek tek seslediler

hoş geldin değildi,

nerede kaldın anlamı

ters döndü köpük

seslendiğimde.

mr.max geçmişti mutfak kapısına

yüzüme bakıyordu grip ise

ta başından beri.

arka odaya geçiyoruz hep beraber 

bakıyoruz

kimsecikler yok.

dönüyoruz küçük odaya

orada yalnızım

temiz.

mutfaktayız

gariptir boş.

hepsi sırayla seslenir

ben de seslenirim ama

yoktur cevap.

bir yere otururuz;

sıralanırlar

seviyorum okşuyorum

yumuşacıklar. 

uyuruz öylece

sabaha kadar.

oysa

gece nöbettedir onlar!

çalan alarmda

köpük uyandırma derdinde beni

mr.max mama,

su peşindedir grip ise.

yirmisekizocakikibinonyedi